പി കെ മൊയ്തീന്സുല്ലമി
ഒരു വ്യക്തിയെ സ്വര്ഗാവകാശിയാക്കുന്നത് അവന്റെ ബാഹ്യമായ ജാടകളല്ല. മറിച്ച് സത്യവിശ്വാസവും കര്മങ്ങളും മനശ്ശുദ്ധിയുമാണ്. നബി(സ) അക്കാര്യം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു: ``അല്ലാഹു നോക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ രൂപത്തിലേക്കോ ശരീരത്തിലേക്കോ അല്ല. മറിച്ച് നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകളിലേക്കും കര്മങ്ങളിലേക്കുമാണ്'' (മുസ്ലിം). നമ്മുടെ കര്മങ്ങള് അല്ലാഹു സ്വീകരിക്കണമെങ്കില് മനസ്സുകള് ശുദ്ധമായിരിക്കണം. നാം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന കര്മങ്ങള് ഇഖ്ലാസോടെയാവണം. അസൂയ, കിബ്റ്, പക, പോര് എന്നിവയില് നിന്നെല്ലാം മനസ്സ് മുക്തമായിരിക്കണം. അക്കാര്യം അല്ലാഹു ഉണര്ത്തുന്നുണ്ട്: ``തീര്ച്ചയായും (മനസ്സ്) പരിശുദ്ധമാക്കിയവന് വിജയം കൈവരിച്ചു. അതിനെ ദുഷിപ്പിച്ചവന് പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.'' (അശ്ശംസ് 9,10) മൂസാനബി(അ) അല്ലാഹുവോട് പ്രാര്ഥിച്ചത് ഹൃദയ വിശാലതക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു: ``നാഥാ, എന്റെ ഹൃദയത്തിന് വിശാലത നല്കണമേ?'' (ത്വാഹാ 25). നബി(സ)ക്ക് അല്ലാഹു നല്കിയ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരനുഗ്രഹം അതായിരുന്നു. ``നിനക്ക് നിന്റെ മനസ്സ് നാം വിശാലമാക്കിത്തന്നില്ലയോ?'' (ശര്ഹ് 1)
ഒരാളെ സ്വര്ഗാവകാശിയാക്കുന്നത് അയാളുടെ ത്യാഗമാണ്. സത്യവിശ്വാസവും സല്കര്മങ്ങളും മനശ്ശുദ്ധിയും നിലനിര്ത്തിപ്പോരുന്ന ഒരു വ്യക്തിക്ക് നിരവധി ത്യാഗങ്ങള് സഹിക്കേണ്ടിവരും. ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലതും ത്യജിക്കേണ്ടി വരും. മറ്റുള്ളവര് ത്യജിക്കുന്ന പലതും സ്വീകരിക്കേണ്ടിവരും. എന്നാല് താടിയുടെ പിന്നില് യാതൊരു ത്യാഗവുമില്ല. അതു സ്വയം വളരുന്ന അവസ്ഥയിലാണ്. നബി(സ)യുടെ കല്പനയും പ്രോത്സാഹനവും ആ വിഷയത്തില് വന്നതിനാല് താടിവെച്ചവന് അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്നതാണ്. ഇത്തരം കര്മപരമായ വിഷയങ്ങളില് ഇജ്തിഹാദിന് കഴിവുള്ള പണ്ഡിതന്മാര് വ്യത്യസ്ത വീക്ഷണങ്ങള് വെച്ചുപുലര്ത്തിയതായി കാണാം. ഇമാം അഹ്മദുബ്നു ഹന്ബലിന്റെ അഭിപ്രായത്തില് ഔറത്ത് മുന്ദ്വാരവും പിന്ദ്വാരവും മാത്രമാണ്. വുദുവിന്റെ കാര്യത്തില് കൊപ്ളിക്കലും മൂക്കില് വെള്ളം കയറ്റി ചീറ്റലും നിര്ബന്ധമാണ്'' (ഫത്ഹുല്മുഈന്, പേജ് 343). എന്നാല് നാം മനസ്സിലാക്കിയതും പ്രവര്ത്തിച്ചുവരുന്നതും അതിനെതിരാണ്.
താടിവടിക്കല് നിഷിദ്ധമാണെന്ന് ഏതെങ്കിലും പണ്ഡിതന്മാര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കില് അതവരുടെ ഇജ്തിഹാദിയായ അഭിപ്രായങ്ങളാണ്. അവര്ക്ക് ഇജ്തിഹാദിനുള്ള അറിവും അവകാശവുമുണ്ട്. ഇജ്തിഹാദിലൂടെ ഒരാളുടെ അഭിപ്രായത്തിന് പിഴവു സംഭവിച്ചാലും അതിന് ഒരു പ്രതിഫലമുണ്ടെന്നാണ് നബി(സ) പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അതേയവസരത്തില് ഹര്കത്തില്ലാത്ത അറബിഭാഷാ ഉദ്ധരണി വായിക്കാന് പോലും അറിയാത്തവര് കാര്യം മനസ്സിലാക്കാതെ ഒരു വിഷയത്തെ ഹറാമും ഹലാലുമാക്കുന്ന രീതിയോട് യോജിക്കാനാവില്ല. മുന്കാല പണ്ഡിതന്മാര് താടി ഒഴിവാക്കല് നിഷിദ്ധമാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടാന് ചില കാരണങ്ങളുണ്ട്. അതിഥികളെ സല്ക്കരിക്കല്, താടിവളര്ത്തല് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില് അറബികള് ഇസ്ലാമിലേക്ക് വരുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ നിഷ്ഠ പുലര്ത്തിയിരുന്നു. താടി ഇസ്ലാമിലും ഒരു പുണ്യകര്മമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള് പിന്നെ തങ്ങളുടെ താടി ഒഴിവാക്കാതിരിക്കുകയാണ് അവര് ചെയ്തത്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ധാരണയില് നിന്നാണ് ചില പണ്ഡിതന്മാര് താടി ഒഴിവാക്കല് നിഷിദ്ധമാണെന്ന് ധരിച്ചുവെച്ചത്. താടി വളര്ത്താനും മൈലാഞ്ചിയിടാനും അതുപോലുള്ള പലതും ചെയ്ത് അന്യമതക്കാരോട് വിരുദ്ധമാകാന് നബി(സ) കല്പിച്ചത് മുസ്ലിംകളെ പ്രത്യേകം തിരിച്ചറിയാന് വേണ്ടിയാണ്.
ഒരു വ്യക്തിയെ സ്വര്ഗാവകാശിയാക്കുന്നത് അവന്റെ ബാഹ്യമായ ജാടകളല്ല. മറിച്ച് സത്യവിശ്വാസവും കര്മങ്ങളും മനശ്ശുദ്ധിയുമാണ്. നബി(സ) അക്കാര്യം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു: ``അല്ലാഹു നോക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ രൂപത്തിലേക്കോ ശരീരത്തിലേക്കോ അല്ല. മറിച്ച് നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകളിലേക്കും കര്മങ്ങളിലേക്കുമാണ്'' (മുസ്ലിം). നമ്മുടെ കര്മങ്ങള് അല്ലാഹു സ്വീകരിക്കണമെങ്കില് മനസ്സുകള് ശുദ്ധമായിരിക്കണം. നാം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന കര്മങ്ങള് ഇഖ്ലാസോടെയാവണം. അസൂയ, കിബ്റ്, പക, പോര് എന്നിവയില് നിന്നെല്ലാം മനസ്സ് മുക്തമായിരിക്കണം. അക്കാര്യം അല്ലാഹു ഉണര്ത്തുന്നുണ്ട്: ``തീര്ച്ചയായും (മനസ്സ്) പരിശുദ്ധമാക്കിയവന് വിജയം കൈവരിച്ചു. അതിനെ ദുഷിപ്പിച്ചവന് പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.'' (അശ്ശംസ് 9,10) മൂസാനബി(അ) അല്ലാഹുവോട് പ്രാര്ഥിച്ചത് ഹൃദയ വിശാലതക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു: ``നാഥാ, എന്റെ ഹൃദയത്തിന് വിശാലത നല്കണമേ?'' (ത്വാഹാ 25). നബി(സ)ക്ക് അല്ലാഹു നല്കിയ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരനുഗ്രഹം അതായിരുന്നു. ``നിനക്ക് നിന്റെ മനസ്സ് നാം വിശാലമാക്കിത്തന്നില്ലയോ?'' (ശര്ഹ് 1)
ഒരാളെ സ്വര്ഗാവകാശിയാക്കുന്നത് അയാളുടെ ത്യാഗമാണ്. സത്യവിശ്വാസവും സല്കര്മങ്ങളും മനശ്ശുദ്ധിയും നിലനിര്ത്തിപ്പോരുന്ന ഒരു വ്യക്തിക്ക് നിരവധി ത്യാഗങ്ങള് സഹിക്കേണ്ടിവരും. ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലതും ത്യജിക്കേണ്ടി വരും. മറ്റുള്ളവര് ത്യജിക്കുന്ന പലതും സ്വീകരിക്കേണ്ടിവരും. എന്നാല് താടിയുടെ പിന്നില് യാതൊരു ത്യാഗവുമില്ല. അതു സ്വയം വളരുന്ന അവസ്ഥയിലാണ്. നബി(സ)യുടെ കല്പനയും പ്രോത്സാഹനവും ആ വിഷയത്തില് വന്നതിനാല് താടിവെച്ചവന് അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്നതാണ്. ഇത്തരം കര്മപരമായ വിഷയങ്ങളില് ഇജ്തിഹാദിന് കഴിവുള്ള പണ്ഡിതന്മാര് വ്യത്യസ്ത വീക്ഷണങ്ങള് വെച്ചുപുലര്ത്തിയതായി കാണാം. ഇമാം അഹ്മദുബ്നു ഹന്ബലിന്റെ അഭിപ്രായത്തില് ഔറത്ത് മുന്ദ്വാരവും പിന്ദ്വാരവും മാത്രമാണ്. വുദുവിന്റെ കാര്യത്തില് കൊപ്ളിക്കലും മൂക്കില് വെള്ളം കയറ്റി ചീറ്റലും നിര്ബന്ധമാണ്'' (ഫത്ഹുല്മുഈന്, പേജ് 343). എന്നാല് നാം മനസ്സിലാക്കിയതും പ്രവര്ത്തിച്ചുവരുന്നതും അതിനെതിരാണ്.
താടിവടിക്കല് നിഷിദ്ധമാണെന്ന് ഏതെങ്കിലും പണ്ഡിതന്മാര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കില് അതവരുടെ ഇജ്തിഹാദിയായ അഭിപ്രായങ്ങളാണ്. അവര്ക്ക് ഇജ്തിഹാദിനുള്ള അറിവും അവകാശവുമുണ്ട്. ഇജ്തിഹാദിലൂടെ ഒരാളുടെ അഭിപ്രായത്തിന് പിഴവു സംഭവിച്ചാലും അതിന് ഒരു പ്രതിഫലമുണ്ടെന്നാണ് നബി(സ) പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അതേയവസരത്തില് ഹര്കത്തില്ലാത്ത അറബിഭാഷാ ഉദ്ധരണി വായിക്കാന് പോലും അറിയാത്തവര് കാര്യം മനസ്സിലാക്കാതെ ഒരു വിഷയത്തെ ഹറാമും ഹലാലുമാക്കുന്ന രീതിയോട് യോജിക്കാനാവില്ല. മുന്കാല പണ്ഡിതന്മാര് താടി ഒഴിവാക്കല് നിഷിദ്ധമാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടാന് ചില കാരണങ്ങളുണ്ട്. അതിഥികളെ സല്ക്കരിക്കല്, താടിവളര്ത്തല് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില് അറബികള് ഇസ്ലാമിലേക്ക് വരുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ നിഷ്ഠ പുലര്ത്തിയിരുന്നു. താടി ഇസ്ലാമിലും ഒരു പുണ്യകര്മമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള് പിന്നെ തങ്ങളുടെ താടി ഒഴിവാക്കാതിരിക്കുകയാണ് അവര് ചെയ്തത്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ധാരണയില് നിന്നാണ് ചില പണ്ഡിതന്മാര് താടി ഒഴിവാക്കല് നിഷിദ്ധമാണെന്ന് ധരിച്ചുവെച്ചത്. താടി വളര്ത്താനും മൈലാഞ്ചിയിടാനും അതുപോലുള്ള പലതും ചെയ്ത് അന്യമതക്കാരോട് വിരുദ്ധമാകാന് നബി(സ) കല്പിച്ചത് മുസ്ലിംകളെ പ്രത്യേകം തിരിച്ചറിയാന് വേണ്ടിയാണ്.
